Babasının evinden çıktı. Caddeden aşağıya doğru yürümeye başladı, insanlar ne kadar aceleci diye düşünürken. Etrafında ne kadar çok yüz vardı, ne kadar çok his. Düşünmemeye çalıştı gökyüzüne baktı hava aydınlıktı. Ne yaparsa yapsın bu kadar insanın bambaşka hayatları, geçmişleri, gelecekleri, gerçekleri ve ihtimalleri olması hakikati aklından çıkmıyor, düşüncelerinin birini kovarken diğeriyle oyalanıyordu. Kendi yaşamını gözden geçirdi, hatalarını, pişmanlıklarını, uğraşlarını, zaferlerini. Kendi hayatında bu kadar çok detay varken ve çoğunu hatırlamaz hatta varlığından haberdar olmazken, bu kadar hayatta olan ve olmayan ruhların yaşanmışlıklarının, düşüncelerinin ve ihtimallerinin evrende nerede saklı olduğunu merak etti. Köşede pazardan dönen yaşlı teyzeyi alırken gördüğü Üçyol - Bornova dolmuşunu ıslıkla bekletti, izmaritini fırlattı ve kendini içine attı.
Resimler bana aittir.
