Çocukluğu Yalan Rüzgarı'yla şenlenen (ya da savrulan mı demeliyim) var mı? Kütüphanede çalışan annemin yazıları toparlayıp daktiloyla son harfi kağıda çakması ve beni kolunda bayrak gibi dalgalandırarak eve koşması benim şenliğimin bir parçasıydı. Akşam beş gibi Viktor ve Niki'nin kaotik ilişkisini anlamaya çalışırken bulurdum kendimi.
İzlemeseydim hayatımda ne değişirdi bilmem ama çocukları 3t den (televizyon tablet telefon)uzak tutun diyenlere hak veriyorum. Her ne kadar çocuklar için hazırlanan ve hem görsel hem metinsel olarak nitelikli bulduğum programlar olsa da ipin ucunu kaçırma ihtimaline karşı dikkatli olmakta fayda var. Çocuklarımız Nil Oya gibi hem biçim hem içerik olarak çok başarılı
programlardan yararlansınlar ama unutmayalım, bu programlardaki çocuklar ellerinde telefon tablet olmayan; doğayla iç içe ve bu nedenle mutlu ve huzurlu... Birtakım çocukların doğadaki mutlu hallerine bir tabletle ne kadar ulaşabiliriz? Sonra hayatlarının diğer aşamalarında sanal alemde mutlu görünen ıvır zıvır insanı takip edip beğenerek bir şey yapmış olacaklar(!)
Çocuklar seyirci kalmasın; üretmek insanı zihnen, ruhen çoğaltır.
İyi akşamlar
(Resimlerim içinde konuya en uygun görsel buydu, yeni bir şey çizemedim:)
