Napisałam ten tekst inspirując się meksykańską legendą „La Llorona” i wykonaniem piosenki o takim samym tytule przez Carmen Goett. Polecam posłuchać. Piosenka jest piękna, choć historia sama w sobie jest dość przerażająca...
LA LLORONA
Oto ja, Llorona…
Przyszedłeś do mnie, po tylu latach, wreszcie przyszedłeś!
Odnalazłeś mnie po tylu latach, nareszcie!
Powiedziałeś, że na zawsze zostaniemy już razem, że razem będziemy i nic nas nie rozdzieli…
Dałeś mi nadzieję mówiąc, że mnie kochasz!
Tak, wciąż powtarzałeś, że mnie kochasz…
I mówiłeś mi jak piękna jestem, ja i tylko ja!
Oh, ja Llorona…
A ja ci uwierzyłam.
I było tak pięknie, kiedy byłeś przy mnie i tak cudownie, gdy razem trwaliśmy.
Powiedziałeś, że pokochasz i przymniesz moje dzieci, te, co każde innego ma ojca…
Powiedziałeś, że kochać nas będziesz!
Tak się cieszyłam, ja Llorona!
Lecz gdy nastał ten piękny dzień, gdy połączyć mieliśmy się już na zawsze, nie było cię przy mnie…
Odszedłeś ode mnie, zostawiłeś mnie samą!
Na zawsze!
Oh ty przeklęty i ja przeklęta!
Llorona!
Odrzuciłam mój rozum i postradałam moje zmysły, z bólu, przez ciebie!
Byłam zła, tak bardzo zła, na ciebie, mój kochany, jak mogłeś do tego doprowadzić?
Więc wzięłam moje dzieci, wzięłam je nad rzekę, płynącą w pobliżu rzekę…
Tam weszłam do wody, tak głębokiej i zimnej wody, zimnej, jak sama śmierć!
Na brzegu stanęły dzieci moje patrząc na matkę i ruszyły w wartki bród za mną.
I weszły moje dzieci do wody po kolei, weszły tam jedno za drugim.
Trzymałam je mocno, by nigdy powietrza zaczerpnąć nie mogły, ah, moje dzieci…
Moje biedne dzieci…
Zginęły…
Oh, ja Llorona, przeklęta Llorona, cóż ja zrobiłam?
Moje dzieci patrzą na mnie oczami bez życia, patrzą na matkę, która je zabiła…
Jakże straszny czyn uczyniły moje ręce, oh moje biedne dzieci!
I objęłam me dzieci.
I pocałowałam je na dobranoc.
I położyłam się obok nich i pozwoliłam, by woda i moje życie zabrała…
Oto ja, Llorona…
Teraz wciąż jako zjawa kroczę wśród chłodnych wód i pól kwiatów, co rzewnie na wietrze płaczą…
Oh, ja Llorona, tak samotna Llorona, a moje serce pełne żalu i cierpienia!
Moje smutki tak ciężkie i bolesne, że święci łez nade mną powstrzymać nie mogą.
Już tak długo kroczę w bieli po świecie samotna bez miłości, a moje serce nieruchome trwa w chłodzie…
I wciąż płaczę nad wodą i będę płakać, płakać już na zawsze,
Ja Llorona!
