Adem
Het moment
dat je ineens beseft
dat je je adem al een hele tijd
onbewust
hebt ingehouden.
Niet omdat je dat wilde.
Maar omdat iets in jou dacht
dat het moest.
Survival.
Schouders een fractie omhoog.
Kaak net iets te strak.
Hart dat zegt:
“Blijf alert. Blijf scherp. Blijf ready.”
En je doet het.
Je houdt vol.
Je regelt.
Je draagt.
Totdat er een seconde komt
waarin je uitademt.
En pas dan voel je
hoeveel spanning
er zat in het vasthouden.
Overgave is geen opgeven.
Het is die eerste bewuste adem.
Die zachte:
oh…
We zijn veilig….
Flow is niet dat alles moeiteloos gaat.
Het is dat je niet meer tegen de stroom in
probeert te zwemmen
terwijl je doet alsof je ontspannen bent.
Het is vertrouwen
dat je gedragen wordt
zonder dat je jezelf
vast hoeft te zetten.
Misschien is dat het verschil.
Survival houdt de adem vast.
Flow laat haar gaan.
En ergens
tussen vasthouden en loslaten
zit dat ene breekbare moment
waarop je lichaam fluistert:
je hoeft dit niet meer alleen te dragen.
En je ademt.
omdat het moet
Omdat het mag.
En!
Omdat het (nog) kan.
Adem!
