สวัสดีครับเพื่อนชาวไทยทุกคน
ถ้าจะกล่าวถึงปลาพะยูนแล้วต้องนึกถึงเกาะลิบง เพราะเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดตรัง อยู่ในเขตอำเภอกันตัง จังหวัดตรัง เป็นแหล่งหญ้าทะเลแหล่งใหญ่ที่สุดของประเทศ ซึ่งเป็นอาหารของเหล่าพะยูน นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งดูนกทะเลชนิดต่าง ๆ ประกอบกับทิวทัศน์ของชายหาดที่มีความสวยงาม จึงทำให้ที่นี่เหมือนเป็นดั่งสวรรค์น้อย ๆ สำหรับคนที่หลงรักการเที่ยวทะเล
เป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า …เกาะลิบง เป็นแหล่งพบฝูงพะยูนมากที่สุดในประเทศไทย ด้วยเหตุผลที่ว่าเกาะลิบงอุดมสมบูรณ์ด้วยหญ้าทะเล ซึ่งเป็นอาหารของเหล่าพะยูน สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่อยู่ในภาวะใกล้สูญพันธุ์ ซึ่งชาวลิบงเองร่วมกันอนุรักษ์ด้วยหัวใจ
และภายหลังข่าวการเกยตื้นของพะยูนน้อย "มาเรียม" ที่อ่าวทึง ตำบลอ่าวนาง อำเภอเมือง จังหวัดกระบี่ จากนั้นไม่นานเจ้าหน้าที่ตัดสินใจนำพะยูนมาอนุบาลต่อที่เกาะลิบง บริเวณบ้านแหลมจูโหย เขตห้ามล่าสัตว์ป่าหมู่เกาะลิบง ด้วยมีแหล่งอาหารและแห่งอาศัยของพะยูนโดยสมบูรณ์ ภาพความน่ารักและขี้อ้อน ทำให้ทุกคนที่ได้ติดตามข่าวหลงรัก บวกกับภาพความพยายามของเจ้าหน้าที่ในการอนุบาลเจ้ามาเรียม เหล่านี้มีส่วนสำคัญทำให้สังคมได้ตระหนักในเรื่องการอนุรักษ์พะยูนอย่างจริงจังและยั่งยืนมากยิ่งขึ้น
ด้วยพื้นฐานของพะยูนเป็นสัตว์ที่ตกใจง่าย ดังนั้นนักท่องเที่ยวที่ต้องการชมวิถีชีวิตของเหล่าพะยูน แนะนำว่าให้ขึ้นไปบน "หอชมวิถีสัตว์น้ำ (หอชมพะยูน)" ตั้งอยู่บริเวณปลายสุดของสะพานหลีกภัย หรือไม่ก็ที่ "ยอดเขาบาตูปูเต๊ะ" แต่จากหลายต่อหลายเสียงบอกว่าหอชมวิถีสัตว์น้ำมีความสูงไม่มากพอจะทำให้มองเห็นฝูงพะยูน ดังนั้นแนะนำว่าไปที่เขาบาตูปูเต๊ะจะดีกว่า (แต่ก็ใช่ว่าไปที่นี่จะได้เห็นกันทุกคนนะคะ) นักท่องเที่ยวอาจจะต้องเสียเหงื่อออกแรงทั้งเดินและปีนป่ายอยู่เสียหน่อย เพื่อขึ้นไปยังลานดูพะยูน ทั้งนี้การขึ้นมาดูพะยูนบริเวณดังกล่าว ส่งผลดีและเหมาะสมต่อการดูพะยูนมากที่สุด เพราะไม่เป็นการรบกวนพะยูนในเวลาหากินนั่นเอง (ส่วนใหญ่พะยูนจะออกมาหากินในช่วงเวลาน้ำลด)
